این مقاله امکان صورت‌بندی یک چارچوب نظری نظام‌مند در حوزة اخلاق اسلامی با عنوان «اخلاق امامیه» را بررسی‌می‌کند. این پژوهش ضمن اذعان به وجود چهار حوزة اصلی و متعارف در اخلاق (فردی، اجتماعی، الهی و زیست‌محیطی) با اتخاذ رویکردی توصیفی-تحلیلی و با تکیه‌ برآموزه‌های خاص شیعه امامیه این فرضیة محوری را به آزمون می‌گذارد که اصل بنیادین امامت، ظرفیت ایجاد یک نظام اخلاقی متمایز را داراست. اخلاق امامیه به مثابة یک حوزة اخلاقی نوظهور، الزامات، تعهدات و حقوق متقابل بین امام معصوم (ع) و امت در چارچوب منظومة فکری شیعه را بررسی و تحلیل می‌کند‌. این جستار ضمن واکاوی متون و نصوص معتبر شیعی، به دنبال استخراج و نظام‌مندسازی این الزامات اخلاقی بر اساس مؤلفه‌های هستی‌شناختی، معرفت‌شناختی و انسان‌شناختی مذهب امامیه است. هدف غایی این مقاله ارائه یک مدل نظری قابل دفاع برای اخلاق امامیه به عنوان یک افزودة ارزشمند به گسترة اخلاق اسلامی و بسترسازی برای تحقیقات آتی در این زمینه است. این پژوهش در پی پاسخ به این پرسش است که آیا می‌توان با تکیه بر آموزه‌های امامت، یک دستگاه اخلاقی منسجم و مستقل را صورت‌بندی کرد که واجد تمایز و اصالت باشد؟