بی‌تردید، فقر به عنوان پدیده‌ای ساختاری و ناشی از شرایط نامناسب اقتصادی، بر کیفیت و ماهیت تعاملات درمانی میان پزشک و بیمار تأثیرگذار است. در مواجهه با بیماران کم‌درآمد، پزشکان باید فراتر از تشخیص صرف بیماری به نوعی تفسیر اخلاقی از وضعیت بیمار بپردازند؛ به‌این‌معنا که چگونه باید مسئولیت اخلاقی‌شان را نسبت به فردی در شرایط نابرابر اجتماعی تعریف کنند. با این نگاه، هدف پژوهش حاضر پاسخ به این پرسش است که پزشکان عمومی در مواجهه با بیماران مناطق محروم، چه درک و تفسیر اخلاقی از موقعیت و مسئولیت حرفه‌ای خود دارند؟ رویکرد در این پژوهش کیفی و از روش تحلیل مضمون برای تحلیل داده‌ها استفاده شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه نیم‌ساختاریافته با 20 پزشک عمومی شاغل در درمانگاه‌های مستقر در مناطق محروم شهر اصفهان جمع‌آوری‌ شده که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که فهم اخلاقی پزشکان در مواجهه با بیماران محروم، بر همدلی مبتنی بر مراقبت، عدالت در تصمیم‌های بالینی و تعادل میان مسئولیت حرفه‌ای و ارزش‌های انسانی استوار است. این رویکرد اخلاقی موقعیت‌مند، نشان می‌دهد که پزشکان در بستر نابرابری‌های ساختاری، با تکیه بر قضاوت اخلاقی، می‌توانند کیفیت مراقبت را حفظ کرده و کرامت بیماران را تقویت کنند.